fot. R. Karpiński
Miód kurpiowski
Kurpie to grupa etnograficzna bartników i strzelców, której miody trafiały na królewskie stoły.
Miód wielokwiatowy pozyskiwany z nektaru dzikich roślin rosnących na terenie Kurpi bez udziału roślin uprawnych (łączny udział pyłków roślin uprawnych nie może być większy niż 10%). Produkt może zawierać również niewielką ilość spadzi. Dzięki dużej różnorodności pyłków kwiatowych miód zachowuje naturalny i unikalny smak typowy dla dzikorosnących roślin z regionu Kurpi. Do produkcji miodu mogą być wykorzystywane wyłącznie pszczoły ras środkowoeuropejskiej, kraińskiej i kaukaskiej oraz pszczoły pochodzące z kojarzenia tych ras. Konsystencja miodu jest gęsta, płynna oraz lepka. Miód krystalizuje się średnio i drobnoziarniście, posiada zabarwienie od jasnożółtego, słomkowego do brązowego z zielonkawymi refleksami. Ma intensywny aromat ze specyficznym korzennym zapachem i delikatny lekko słodki smak. Tradycje pszczelarstwa na Kurpiach sięgają XV w. Miody z tego regionu trafiały wówczas na dwory królewskie i książęce, a także do klasztorów i dworów magnackich.
Miejsce pochodzenia
Obszar:
– powiat przasnyski (gminy: Chorzele, Jednorożec oraz Przasnysz)
– powiat makowski (gminy: Krasnosielc, Płoniawy-Bramura, Sypniewo, Młynarze, Różan, Rzewnie oraz Maków)
– powiat pułtuski (gminy Obryte i Zatory)
– powiat wyszkowski (gminy: Długosiodło, Brańszczyk oraz Rząśnik)
– powiat ostrowski (gminy: Brok, Ostrów, Wąsewo oraz Małkinia)
– powiat ostrołęcki (gminy: Goworowo, Czerwin, Rzekuń, Olszewo-Borki, Lelis, Troszyn, Baranowo, Kadzidło, Czarnia, Myszyniec oraz Łyse)
– powiat kolneński (gmina Turośl)
– powiat łomżyński (gminy Nowogród i Zbójna).
