Panorama Kłodzka; fot. Pixabay
Ziemia kłodzka
Ziemia Kłodzka to historyczna kraina etnograficzna położona na południowym‑zachodzie Polski w województwie dolnośląskim, która obejmuje obszar dawnego hrabstwa kłodzkiego z ośrodkiem w mieście Kłodzko. Nazwa regionu pochodzi od jego stolicy — Kłodzka (niem. Glatz, czes. Kladsko), ważnej twierdzy i ośrodka administracyjnego, znanej od średniowiecza. Ziemia ta zajmuje tereny Kotliny Kłodzkiej oraz okoliczne pasma Sudetów Środkowych i Wschodnich.
Region ten ma bogatą, wielowiekową historię osadnictwa. Już w X–XI w. obszar był przedmiotem rywalizacji Polaków i Czechów, a od XII w. stał się domeną czeską, a później przynależał m.in. do Habsburgów i Prus, aż do 1945 r., kiedy to ponownie przeszedł w granice Polski. Ta skomplikowana przeszłość polityczna wpływała na skład ludności — przez wieki mieszały się tu kultury czeska, niemiecka i polska, z silnymi wpływami śląskimi i morawskimi.
Etnograficznie Ziemia Kłodzka jest regionem transgranicznym, w którym tradycje różnych społeczności łączyły się i przenikały. Po II wojnie światowej doszło do masowej wymiany ludności — ludność niemiecka została wysiedlona, a na jej miejsce zostali przesiedleni Polacy z różnych części kraju i z Kresów Wschodnich, przywożąc swoje zwyczaje i obyczaje. Kultura ludowa Ziemi Kłodzkiej odzwierciedla tę rozmaitość wpływów. W tradycji obecne są elementy świętowania katolickiego, takich jak procesje i odpusty wokół lokalnych sanktuariów, oraz różnorodne jarmarki, festyny regionalne i festiwale folklorystyczne, które współcześnie kultywują pamięć o dawnych mieszkańcach. W regionie działają muzea, np. Muzeum Ziemi Kłodzkiej oraz organizacje społeczne propagujące lokalną historię i kulturę.
